DE BROERTJES ZIJN ONAFSCHEIDELIJK BIJ DE JACHT OP
MEDAILLES
Rob Derikx. Foto: Jeroen van Bergen
Geert-Jan en Rob Derikx maken alweer enige tijd deel uit
van het Nederlands herenelftal. De 22-jarige Rob debuteerde in 2001
en speelde al 111 keer voor Oranje. Geert-Jan (24) werd een jaar
later geselecteerd en heeft inmiddels 81 caps achter zijn naam.
Komend seizoen spelen ze ook samen bij SCHC. Maar voor die tijd
hopen ze te schitteren op de Rabo Trophy 2005 en het daarop
volgende EK in Leipzig. Hockey Magazine doet een
één-tweetje met G-J en R.
Tekst: Marcia de Goede
De hockeyroots van de broertjes Derikx liggen verstopt in de
Bossche wijk De Herven. Daar ontpopten Rob, Geert-Jan en ook hun
oudste broer Harm zich tot ware hockeytalenten. 'Nee, we hebben
het niet van onze ouders. Die hebben zelf nooit gehockeyd. In de
buurt woonden meer goede hockeyers. Eerst ging Harm op hockey. Wij
volgden. Ik liep als jongste overal een beetje achteraan met mijn
kleine stickie. Ik vond 't natuurlijk fantastisch met mijn twee
grote broers', vertelt Rob.
Achtste plaats
Vader en moeder Derikx hadden hun handen vol aan hun
hockeyende kroost. Elk weekend werd er - en nog steeds overigens -
een strakke planning gemaakt welke wedstrijd er bekeken ging
worden. Maar het bleef niet alleen bij hockeyen. Want tot overmaat
van ramp bleken de jongens ook nog eens aanleg te hebben voor een
andere sport, tennis. Rob en Geert-Jan reisden met hun ouders het
hele land door om toernooien te spelen op jacht naar punten voor
het landelijke klassement. Rob schopte het uiteindelijk het verst
in zijn jonge tennisjaren. Zijn hoogste klassering was een achtste
plaats in de leeftijdcategorie tot en met 12 jaar.
Keuze maken
Geert-Jan behoorde in zijn klasse eveneens tot de
Nederlandse tennistop. 'Maar op een gegeven moment was het niet
meer te combineren. Dan kom je met hockey in de selectie van de
Nederlandse jeugd en ga je steeds meer trainen. Toen werd het
allemaal wat te veel. Bovendien eiste de tennistrainer dat we een
keuze maakten. Wij hebben nooit getwijfeld en kozen voor hockey.
Dat wereldje is veel socialer en sprak ons meer aan. Tennis is toch
een individuele sport. En maar weinigen halen uiteindelijk de
top', weet Geert-Jan die, evenals Rob, blij is met de keuze
voor de sport waarin zij beiden tot international zijn
uitgegroeid.
Geert-Jan Derikx. Foto: Jeroen van
Bergen
Schuin oog
Toch wordt er met enige regelmaat nog een balletje geslagen in
Huize Derikx. 'In de vakantieperiodes gaan we wel eens de baan
op. Het gaat dan echt op het scherpst van de snede', verzekert
Geert-Jan. Het is natuurlijk altijd leuk om je broertje een rachel
te geven. Rob kijkt zijn broer met een schuin oog aan en knikt
rustig. 'Ja, vroeger was ik nog beter. Nu krijg ik m vaak om mn
oren van hem, geeft hij toe. Maar we zijn wel aan elkaar gewaagd.
Met alles eigenlijk. Zelfs bij een potje schaken. We willen
natuurlijk altijd van elkaar winnen. Dat is toch een soort
broederlijke rivaliteit.'
Ultiem
Al snel werd duidelijk dat Rob het meeste hockeytalent had van de
familie. De jongste Derikx debuteerde als eerste in het Nederlands
elftal en ook in de hoofdklasse maaide hij als vijftienjarige het
gras voor de voeten van zijn oudere broers weg. Maar zij konden er
niet mee zitten. 'Op een gegeven moment zaten wij met zn
drieën naast elkaar op de bank bij een play-off wedstrijd van
Den Bosch. En toen werd Rob aangewezen om te gaan warmlopen. Harm
en ik keken elkaar aan en zeiden tegen elkaar: Wij doen iets niet
helemaal goed, want die kleine gaat ons nu voor. Maar we waren
natuurlijk super trots op hem', aldus Geert-Jan die er naar
uitkijkt om aankomend seizoen weer met Rob samen te spelen bij zijn
nieuwe club SCHC.
Overstap
'Ik heb de afgelopen zes jaar met heel veel plezier
bij KZ gespeeld en was toe aan een nieuwe uitdaging. Eén van
de factoren om voor SCHC te kiezen was het feit dat mijn broertje
daar speelde.' Rob maakte immers een jaar eerder de overstap
naar Bilthoven. Een keuze waar hij met een goed gevoel op
terugkijkt. 'Het was voor mij een kans om een ploeg naar een
hoger plan te brengen. De verwachtingen waren hoog gespannen, maar
het is aardig gelukt. We hebben uiteindelijk de play-offs gehaald.
Bij SCHC kreeg ik een grotere verantwoordelijkheid dan bij Den
Bosch. Daar zet Jeroen (Delmee, red.) de lijnen uit. En nu met
Geert-Jan erbij als vervanger voor Erik Jazet, kan het nog mooier
worden', voorspelt de kleine middenvelder die ervan droomt om
ooit nog eens samen landskampioen te worden.
Studeren
'En er valt voor ons nog hartstikke veel te winnen,
want buiten de Champions Trophy hebben wij met zn tweeën
eigenlijk nergens goud gehaald. We waren wel steeds in de buurt,
maar het ultieme goud is uitgebleven.' Tussen het hockeyen door
studeren de twee Stichtschenaren. Geert-Jan is vorig jaar
afgestudeerd aan de Hogere Hotelschool van Den Haag en inmiddels
begonnen aan een tweejarige kopstudie Bedrijfskunde in Amsterdam.
Rob zit momenteel in zijn derde jaar van zijn studie Rechten. Hij
is van plan om in twee richtingen af te studeren.
Derikx-trekjes
Samen in één team spelen heeft volgens Geert-Jan
zeker voordelen. 'We zijn goed op elkaar ingespeeld en we
hoeven elkaar maar éven aan te kijken en om te weten wat de
ander denkt en voelt. Je vindt elkaar blindelings.' Rob vult
hem aan: 'En we durven elkaar ook glashard de waarheid te
vertellen. Dat moet in een team ook kunnen, maar de drempel is
gewoon lager als je familie bent.' Hoewel de één
groot is, de ander klein, de één achterin staat, de ander
op het middenveld, hebben de twee hockeyers wel degelijk
familietrekjes met elkaar gemeen.
Lekker eten
Rob: 'We zijn altijd precies op tijd. Daarnaast houden we
allebei van lekker eten en dat kan nog wel eens wat problemen
opleveren.' Verder spelen ze beiden met de welbekende veter in
het haar en zie je de twee bij een wedstrijd met Oranje altijd
achter elkaar het veld op lopen, zodat ze naast elkaar staan bij de
line-up. 'En ik speel regelmatig met mijn tong in m'n
mondhoek', laat Rob weten. Geert-Jan haakt daar alert op in.
'k gelukkig niet. Dus dat is geen specifiek Derikx-trekje,
hoor.'
Champagne
De broers hebben met het Nederlands elftal zo
langzamerhand al heel wat van de wereld gezien, met als hoogtepunt
de Olympische Spelen in Athene. 'Het is natuurlijk al redelijk
uniek dat je samen op zoveel plekken komt, maar de Olympische
Spelen waren wel heel speciaal. Toen we tijdens de
openingsceremonie het stadion binnenliepen, keken we elkaar even
goed aan, want ja, dat zijn wel hele bijzondere momenten die je dan
samen meemaakt. Zeker ook omdat Rob op het laatste moment nog bij
de definitieve selectie gehaald werd', aldus Geert-Jan die bij
het horen van dat verrassende bericht direct in zijn auto sprong om
met de hele familie de champagne te ontkurken.
Onvergetelijk
Dat moest tenslotte gevierd worden. Verder herinnert Geert-Jan zich
nog hoe hij met zijn zilveren medaille om de nek op het podium van
het Holland Heineken Huis stond. 'Terwijl we daar stonden te
hossen en te feesten, heb ik Rob even opgezocht. Ja, onvergetelijke
momenten.' En daar zullen er vast en zeker nog vele van volgen,
want de twee hockeyende broers zijn voorlopig nog niet uitgespeeld.
Rob: 'We doen aardig mee, maar die echte gouden plakken hebben
we nog niet. Er valt voor ons nog genoeg te winnen, zoals een EK,
een WK en natuurlijk de Olympische Spelen. Dat is ons ultieme
doel.'
